Not every recording in this archive is a pressed record. In the late 1970s, very few people in Turkey could afford to press vinyl — most home recordings were made and stayed on magnetic tape, played a handful of times, then put away. This is one of them. I'm starting this channel with it on purpose.

Bu arşivdeki her kayıt bir plak değil. 1970'lerin sonunda Türkiye'de çok az kişi plak bastırmayı göze alabiliyordu — ev kayıtlarının çoğu manyetik bantta yapılır, birkaç kez dinlenir, sonra kaldırılırdı. Bu da onlardan biri. Kanala bilerek bununla başlıyorum.

By the summer of 1979, my grandfather's flat off Bahariye Caddesi had a quiet reputation among a certain kind of visitor. If you had an afternoon free and something you wanted on tape, you knocked. He didn't advertise, and — by his own account, dictated onto cassette years later when his hands had gotten too unsteady to write — he mostly didn't ask questions.

1979 yazına gelindiğinde, dedemin Bahariye Caddesi yakınlarındaki dairesi belli bir tür ziyaretçi arasında sessiz bir üne sahipti. Boş bir öğleden sonranız ve bant almak istediğiniz bir şeyiniz varsa, kapıyı çalardınız. Reklamını yapmazdı ve — yıllar sonra, elleri artık yazamayacak kadar titrek olduğunda kasete kaydettiği kendi anlatımına göre — genelde soru sormazdı.

That's likely why, one afternoon in June, a man he'd never met showed up with a saz-style guitar and a kaval tucked under one arm, and no name he wanted written on anything. My grandfather's notes describe him as nervous — he checked the street twice before coming up, and asked, before anything else, if the windows could be shut.

Muhtemelen bu yüzden, Haziran ayının bir öğleden sonrasında, hiç tanımadığı bir adam elinde saz tavırlı bir gitar ve koltuğunun altında bir kavalla geldi — hiçbir yere yazılmasını istemediği bir isimle. Dedemin notları onu gergin biri olarak tanımlıyor — yukarı çıkmadan önce sokağa iki kez baktı ve her şeyden önce pencerelerin kapatılıp kapatılamayacağını sordu.

He wasn't just careful about being seen. He asked, half apologetic, if my grandfather knew anyone who could fill the sound out — fuzz, a second guitar, something with more weight than kaval and voice alone. It wasn't a sound he was used to hearing from people in his own circles. Some of the harder-line comrades he ran with treated electric guitars and reverb as a kind of imported vanity, a distraction from the bağlama and the türkü — not music for people who were serious. He liked it anyway, quietly, and never brought it up with them.

Sadece görünmemeye özen göstermiyordu. Yarı özür diler gibi, dedemin sesi zenginleştirebilecek birilerini tanıyıp tanımadığını sordu — fuzz, ikinci bir gitar, kaval ve sesten daha ağır bir şey. Kendi çevresinden pek alışık olmadığı bir sesti bu. Beraber olduğu daha sert çizgideki bazı yoldaşları, elektro gitarı ve yankıyı bir tür ithal özenti, bağlama ve türküden sapma olarak görüyordu — ciddi insanların müziği değildi bu onlara göre. Yine de seviyordu, sessizce, ve onlarla bu konuyu hiç açmıyordu.

My grandfather made a call. Within the hour, three of his regulars showed up — the same handful of friends who turned up whenever someone's session needed filling out: a bass line, a second guitar, someone behind a stripped-down drum kit — no introductions, no rehearsal. They recorded four songs in under an hour. No retakes, no real discussion of arrangement — just the kaval answering the guitar line, the room filling in around it, the way people play something once because that's all the time there is.

Dedem bir telefon etti. Bir saat içinde, birinin kaydı doldurulması gerektiğinde hep gelen o birkaç arkadaşı kapıyı çaldı — biri bas hattı, biri ikinci gitar, biri sade bir davul seti başında — tanışma yok, prova yok. Dört şarkıyı bir saatten kısa sürede kaydettiler. Ne tekrar çekim, ne düzenleme tartışması — sadece kavalın gitar melodisine cevap vermesi, odayı dolduran seslerin etrafına oturması, kişinin elindeki tek zaman bu olduğu için bir kez çaldığı bir şeyin şekli.

"He said it was a rough draft. He'd be back once things settled down."

"Taslak olduğunu söyledi. İşler durulunca geri gelecekti."

My grandfather's words, not further explained on the tape — he never says what "settling down" meant, or what the man was waiting for. In his voice diaries, he noted only that the artist held strong left-wing political views — not unusual for the time. Turkey in 1979 was falling apart at the seams: street violence, political killings, a coup no one could yet name but everyone could feel coming.

Dedemin kelimeleri, bantta daha fazla açıklanmıyor — "durulmak" ile neyi kastettiğini ya da adamın neyi beklediğini hiç söylemiyor. Sesli günlüklerinde sadece sanatçının güçlü sol görüşlere sahip olduğunu not etmiş — dönemin şartlarında alışılmadık bir şey değil. 1979'da Türkiye adeta dağılıyordu: sokak şiddeti, siyasi cinayetler, kimsenin henüz adını koyamadığı ama herkesin hissettiği bir darbe.

When the coup came the following year, many musicians of that generation were imprisoned, forced into exile abroad, or killed. The artist had promised to come back for the tape once things settled down.

Darbe ertesi yıl geldiğinde, o kuşaktan pek çok müzisyen hapsedildi, yurt dışına sürgüne zorlandı ya da öldürüldü. Sanatçı, işler durulunca bandı almaya geri döneceğine söz vermişti.

He never came back for the reel. My grandfather kept it anyway, the box labeled only with a date and three words he must have overheard or half-guessed at: kaval, gitar, solcu arkadaş — "leftist friend." Whether that was a joke, a kind of code, or just the only description he had, nobody ever explained it to me.

Bandı almaya hiç gelmedi. Dedem yine de sakladı; kutunun üzerinde yalnızca bir tarih ve kulağına çalınan ya da yarım yamalak tahmin ettiği üç kelime vardı: kaval, gitar, solcu arkadaş. Bunun bir şaka mı, bir tür kod mu, yoksa elindeki tek tanım mı olduğunu bana kimse açıklamadı.

I don't know who he was. I don't know if he made it through the years that followed. What's on this tape is the closest thing to an answer that exists — four songs, recorded once, by someone careful enough to leave without a name, and who never came back to reclaim even that.

Kim olduğunu bilmiyorum. Sonraki yılları atlatıp atlatamadığını bilmiyorum. Bu bantta olan şey, var olan en yakın cevap — dört şarkı, bir kez kaydedilmiş, isimsiz gitmeye özen gösterecek kadar dikkatli biri tarafından, o ismi bile geri almaya hiç dönmemiş biri tarafından.

This channel imagines what might have been on tapes like this one — songs that were recorded, then swallowed by history before anyone outside a small room ever heard them.

Bu kanal, tam da böyle bantlarda ne olabileceğini hayal ediyor — kaydedilmiş, sonra küçük bir odanın dışında kimse duymadan tarihin içinde kaybolmuş şarkıları.