I spent my childhood summers at his lake house in Bolu, listening to records with him every evening at sunset. I grew up with this archive, and with this music, long before I understood what either one really was.

Çocukluğumun yazlarını Bolu'daki göl evinde, her akşam gün batımında onunla plak dinleyerek geçirdim. Bu arşivle ve bu müzikle büyüdüm — ikisinin de gerçekte ne olduğunu anlamadan çok önce.

Back then, few families in Turkey owned a tape recorder. In 1966, my grandfather begged his uncle in Germany to bring one back for him: a Grundig TK 24. Most of what's in this archive was recorded with it, in makeshift home studios his musician friends built around Kadıköy — a flat off Bahariye Caddesi, mostly, borrowed rooms with blankets over the windows. He became familiar among them. Whenever a song needed recording, they called him.

O yıllarda Türkiye'de çok az ailenin teyp cihazı vardı. 1966'da dedem, Almanya'daki amcasına yalvararak ona bir tane getirmesini istedi: bir Grundig TK 24. Bu arşivdeki kayıtların çoğu bununla, dedemin müzisyen arkadaşlarının Kadıköy civarında kurduğu geçici ev stüdyolarında yapıldı — çoğunlukla Bahariye Caddesi yakınlarındaki bir dairede, pencerelerine battaniye asılmış ödünç odalarda. Aralarında tanınan biri oldu. Bir şarkının kaydedilmesi gerektiğinde, hep onu çağırdılar.

Musicians, neighbors, a cousin's band that only ever played twice — he kept a copy of everything, whether anyone asked him to or not. When he retired to the lake house in Bolu, the tapes came with him, and sat sealed in a cabinet for the better part of forty years.

Müzisyenler, komşular, sadece iki kez çalan bir kuzeninin grubu — kimse istemese bile her şeyin bir kopyasını sakladı. Bolu'daki göl evine yerleştiğinde bantları da yanında getirdi ve neredeyse kırk yıl boyunca kapalı bir dolapta kaldılar.

"All that beauty — fuzz guitars, melodies of Anatolian aşıks, half-forgotten stories — felt too vast to keep to myself."

"Bunca güzellik — fuzz gitarlar, Anadolu aşıklarının ezgileri, yarı unutulmuş hikayeler — kendime saklayamayacağım kadar büyüktü."

The year after he passed, I organized the archive properly for the first time and went through his voice diaries — recordings he'd made, late in life, telling the story behind each song, each tape, each name written or left off a box. Most tapes had a date and not much else. A few had names. This channel is what I've put back together from all of it: the recordings, the tape labels, and the fragments of stories he told me, on tape and in person, across the summers I stayed with him.

Vefatından bir yıl sonra, arşivi ilk kez düzgünce toparladım ve sesli günlüklerini dinledim — hayatının geç bir döneminde kaydettiği, her şarkının, her bandın, kutunun üzerine yazılmış ya da hiç yazılmamış her ismin arkasındaki hikayeyi anlattığı kayıtlar. Çoğu bantta sadece bir tarih vardı, fazlası yok. Birkaçında isim vardı. Bu kanal, tüm bunlardan yeniden bir araya getirdiğim şey: kayıtlar, teyp etiketleri, ve bana kalan yazlarda — bantta ve yüz yüze — anlattığı hikayelerin parçaları.

All that beauty felt too vast to keep to myself. So I opened this channel.

Bunca güzellik kendime saklayamayacağım kadar büyüktü. Bu yüzden bu kanalı açtım.